Onthou julle daai stewige meisie met die plaas-aksent en die do-it-herself gekleurde swart hare wat eens op ’n tyd op Glitterati (KYKNET) was? Ek dink haar naam is Yolanda Barnard.

Ons het uitgevind waarmee sy intussen besig was.

Sy het my voorgespring en die eerste tell all geskryf oor Suid-Afrika se celebs. Die boek – slegs op die internet beskikbaar - se naam is Die Ponies Galop. Ja mense, sy het haar pos as joernalis ingespan, op slinkse wyse die celebs se vertroue gewen en wat die res betref haar ore uitgeleen en héérlik aangedik. Sy vertel Minki is rof met almal, Robbie speel kleilat met Nicholus Nicholis Louw en dat Amor al die pad snuf in die neus gehad het oor Joost. O ja en dat Yolanda geen ooghare het vir die sangeres Nedine Blom nie maar dan is Yolanda nie die eerste om so te voel oor juf Blom nie. (Die skinderskrywer se redes vir laasgenoemde is so skurf julle moet maar liewer self gaan lees….).

Die schmelebrities moet nou nie te kwaad wees vir Yolanda nie. Sy het huur om te betaal.

En hulle het geweet waarvoor hulle hul inlaat toe hulle hulself in die publieke oog begewe het. Die lessie? Vergeet roem. Of, as jy bekend is, gedra jou mooi. Want iemand gaan jou sien en vir ’n bloedhond joernalis vertel wat op haar beurt vir almal gaan vertel!

NS. Gedorie, Yolanda, as jy Ryno se blog raaklees, soek hy kommissie vir die bemarking my pop!

Maandagoggend eerste ding kry ek, na maande se uitgerekte onderhandelinge en herhaaldelik uitgestelde fotosessies, ’n e-pos. Die ster is nou baie meer beskikbaar maar sy het ’n paar voorvereistes. Ek dink dat my benewelde naweekbrein nog nie terug in Johannesburg pas is nie en lees die brief van voor af.

Is dit dieselfde celeb wie se elke inspirerende onderhoud ek in my universiteitsdae in my dagboek geplak het?

Is dit dieselfde celeb wat ek stileer het reg aan die begin van my loopbaan, ’n meisie wat lief en plat-op-die-aarde was, ’n engel wat die aarde bewandel?

Is dit dieselfde mens wie se meevoerende treffer selfs ’n Boksburg klub remix het wat ek Vrydag-aande vol opgedraai in my groen gevaarte luister wanneer ek in die laaste van die week se spitsverkeer sit?

Die e-pos voorspel onheil. Dit het die primadonna-aanslag wat enige een kriewelrig laat rondskuif. Al is dit netjies verpak in die ge-oliede aanslag van haar agent. Maar lees self.

Sien vereiste riglyne rakende my klient. Stuur vir my die skedule so gou moontlik deur want sy is tans op haar laase opname en haar skedule vul verskriklik vinnig op.
She will only wear -

1. V-necks
2. Winter colours like lovely baby pink, dark pink, dark pink red, purple.
3. Silver jewels, NO gold! Nothing around the neck but lovely big earrings.
4. NO frills!
5. NO dresses!
6. ONLY tops with sleeves
7. ONLY stretch materials
8. Make-up- lovely maroon, pink or, black smokey eyes, pink lips.
9. Hair - straight, with lift at the top and curl at the bottom.
10. She ONLY has green apples for lunch.Uhh…. Ok dan!

Ek vryf my oë en begin soek vir die woorde Madonna, Barbra Streisand of menopouse. Ek kry dit nie en stuur ’n skietgebedjie op dat alles orraait gaan as ek haar ontmoet.

Beep-beep.

“Hi. Ryno? Praat ek met Ryno? Het jy my e-pos gekry?”

(Wiedejoosisdit? Maar ek kan hoor dit sal nie goed afgaan as ek sou vra nie. Sy is beroemd genoeg dat sy nie haarself hoef voor te stel nie.)

“Die een oor my betrokkenheid by welsyn? Want dis belangrik vir my. En dat skoonheid van binne kom. Hoor hier, wie is die makeup artist? Jy weet ek gebruik net MAC op my gesig?”

(O, praat van die helsem.)

“Maar om terug te kom na die artikel as jy regtig wil weet wat in my handsak is, kan ek dit ook stuur maar dis glad nie wie ek is nie. Ek wil nie klink soos een van daai oppervlakkige celebrities nie! Bel my vanmiddag, ek het nie nou tyd om hieroor te praat nie, ek is oppad na my platemaatskappy en dan gaan ek vir ’n kolonspoeling.”

(Maar jy het vir my gebel, dink ek. En die kolonspoeling klink na ’n goeie idee, hopelik is sy nie so vol…. Toemaar.)

Na die gesprek save ek haar nommer in my adreslys onder “Cruella De Vil” dat as sy weer skakel wys my foon Cruella De Vil is calling.

Wil nie eers praat oor die ontmoeting in lewende lywe nie. Sy het ’n uur laat in haar slap goue kar daar aangekom want sy het reg voor die sessie in ’n histrioniese oomblik besluit om brons lyfgrimering orals van haar ken af ondertoe aan te smeer en onder luide aanmoediging van haar mini-entourage die lafste posisies ingeneem dat ek haar later moes een kant neem en haar geluk wens met die resultate van haar yoga-klasse maar kan sy asseblief haar bene bietjies meer toe hou.

Wonder by myself of mens met sulke gekheid en geite opgeskeep wil sit? Om disfunksionele mense, te pamperlang en hul in hul kwaad te sterk tot die dag dat ek aftree en dan moet ek met slap wenkbroue pille sluk oor so ’n banale lewe gelei (gely?)? Nee, o nee! Ek sal liewer ’n boek skryf oor Suid-Afrika se celeb skandes.

En dan my kolon laat spoel.

Ek lees die memoir met die boonste titel geskryf deur Mark Frith. (Hy is die redakteur wat Heat omskep het in die sappige skindertydskrif wat mense vandag verslind) Hy skryf “my sensasionele inside story van die celebrity dekade is ’n storie oor verspotte ego-maniakke in wie se gekheid ek vasgevang was.” Elke bladsy wat ek boek omblaai, wil ek uitroep “maar dit het nou die dag met ons gebeur!”

As jy lid is van die pers is jou ervaring met celebrities, universeel. Wel, ter wille van korrektheid: skinderskrywers en stiliste ervaar ’n kant van sterre wat min mense sien. Die kant wat die joernaliste wat skryf in meer genadige publikasies as Heat, nié sien nie.

Nee, vir joernaliste wat kwistig is met ’n heuningkwas, bied sterre ’n meelewende glimlag, ’n treffende aanhaling oor hul liefde vir gade/gesin/troeteldier, hul diepsinnigheid en wonderlike loopbaan word in een asem genoem. En hulle beroemde hart bloei vir ’n medemens wat krank is. Die ster gee soveel om vir melaatses en mankes dat hulle fondse sal skenk aan diesulkes mits gewone sterflinge soos jy die ster se nuutste cd aanskaf. As die ster betaal word vir die onderhoud kan hulle ’n traan wegpink en bieg oor hul hartverskeurende egskeiding. Hulle praat nie Afrikaans nie, hulle praat voorblad opskrifte! Die melodrama word poleer om impak op die skaal van ’n Griekse tragedie te hê. Want wie se hofdrama, dwelmprobleem, vete of skeisaak kan erger en meer glansryk as ’n celeb s’n wees?

Mens kan nie die joernalis kwalik neem nie. Dalk is hulle naïef en slurp die spookasem op wat die bekende kwytraak? Maar ’n joernalis behoort tog slimmer te wees? Of dalk is die mediamense desperaat-naïef om te glo dat so bietjie van die glamour en glorie sal reflekteer op hulle wat joernaliste is. ’n “Oe, ek het mos sus-en-so op speed dial” mentaliteit. Die naakte waarheid is meeste van die sterre het een ware liefde: hulself.

’n Poplap wat deur ’n romantiese teleurstelling werk, het haar beste rol vertolk. Ons heldin het gebroke dog dapper geglimlag ten spyte van die skok onthulling dat haar man ’n string flerries aanhou. Sy was verskriklik geskok hieroor terwyl die res van die land eers verdeeld en nou verveeld is met die nuus. Op ’n stadium gooi sy haar kop agteroor, sug diep en kondig aan dat sy sal flou val as sy nie dadelik eet nie. (Soos ek gesê het sy werk deur haar pyn.) Gou het haar getroue vriendin-cum-sidekick wat oral met haar saamgaan, haar dagboek vir haar reël en die ster se kroos rondkarwei, nader geskarrel met ’n energie-stafie om die ster te voer. ’n Ligte teleurstelling want ek wou hoor of ’n lugleegte ’n slag maak as dit die vloer tref. Helaas is ons ster se floute afgeweer en sal ons nooit weet nie.

’n Ander persoonlikheid wat werklik haar plek in die vermaaklikheidswêreld met reg vol sit, is Suid-Afrika se kletskoningin, ons eie “Oprah”. ’n Lewende bewys dat kamera truuks wondere verrig want in persoon het sy selfs meer van ’n reuse teenwoordigheid. In so ’n mate dat klere dit met moeite akkommodeer. Mini-Oprah rook lustig terwyl haar grimering aangepleister word, blaf as die grimeerkunstenaar nie volgens die kletskoningin se sin verf nie en vertel breedvoerig hoe die sangeresse Christina Aguilera en Will Young hulself skuldig maak aan gruwelike diva gedrag. (Pop poplap Christina wou nie haar onderhoud doen voordat sy 6 pizzas kan bestel waarvan sy elke topping persoonlik kies nie en teen die tyd wat dit by die SABC studio’s afgelewer is het sy intussen besluit sy is vegetaries.) Terug by ons eie Oprah. Sy val oor in ’n vertelling oor haar inkopie verslawing, haar koop-orgie in Parys (nie die een duskant Hartebeespoort nie) en haar beste oefening is om ’n winkeltrollie te stoot. Nadat sy ’n poffertjie poot wikkel uit ’n blink sandaal sien ek in die skoensool dis Jimmy Choo. Dae na ons fotosessie bulk die kletskoningin soos ’n walvis (via e-pos via haar persoonlike assistent). Haar artikel moet radikaal herskryf word: sy is glad nie materialisties nie en het ’n intense voorliefde vir daaglikse gym sessies. …Het ons geliefde kletskoningin raad geneem van Christina en Will?

Oor Kurt Darren, sy klere groottes en kafee-middagetes het ek geen uitlatings nie. Dit is ’n herinnering wat ek wil laat vervaag soos ’n nagmerrie wat jou in koue sweet laat uitslaan.

Maar more kan ek julle so bietjie insae gee in die diva gedrag van ’n beroemde nagtegaal met ’n soet stem en ’n swak manier van sit….

Julle! Het ek ’n heerlike naweek gehad. Laat my toe om bietjie te “brêg” – ek glo baie van julle het ook ’n storie of wat om te deel? Jy stem sekerlik saam die enigste negatiewe is om ? maand te moet aanpak SONDER die vooruitsig van al die salige publieke vakansiedae….

Boulders Beach Lodge in Simonstad, Kaapstad het laat weet ek moet ’n draai kom maak. As ’n bederfde Kapenaar-by-oorsprong het dit nie vir my gelyk na ’n besonder eksotiese eindbestemming nie, ek is mos gek oor alles wat kleurvol en outlandish is – volksvreemd soos Oubaas sal sê in 7de Laan. En die Suidelike skiereiland was nog nooit iets wat my in besonder aangetrek het nie – al my herinneringe daaraan het te make met komplekse fotosessies in die dae toe ek die modeblaaie van ’n wilde tienertydskrif stileer het. Ons het onder andere ’n fotosessie gedoen op ’n skip wat ’n week later gesink sou word – almal het geskeurde denim aangehad en my enigste verskoning hiervoor is Christina Aguilera wat in my prulle jeug my inspireer het met haar gaterige klere. Dit was die 1990’s orraait, ’n ander millenium!

My ervaring met die deel van die Kaap laas naweek was soos ’n herontmoeting met ’n kennis wat jou voorheen nie interesseer het nie maar wie jy nou nogal sjarmant vind ’n dekade later. (Mens moet net seker wees dit het nie te make met goeie beligting, duur wyn en die skielike afwesigheid van jou rekenaar nie, wat genoeg is om enige een se helder denke te befomfaai nie…)

Ek en die Prinses van Pretoria (kom ons noem haar PvP ter wille van bondigheid) - laasgenoemde deliries van opgewondenheid asof ons gaste gaan wees van die Sultan van Broenei - kom eers laataand by die oord aan weens tegniese probleme waaroor ek nie gaan uitwei nie (“ek sê jou mos jy moet eers later afgedraai het!”) oppad vanaf die lughawe. Die weer doen gestand aan die eertydse “Kaap van Storms” titel met winde en ’n gotiese volmaan wat soms tussen onheilswolke deurskemer. Sterk in kontras met Boulders Beach Lodge. Die plek is ’n vrolike Madeliefie-geel huis met blou afronding wat uitkyk oor reuse geronde rotse wat rys uit die see, hier waar die twee oseane aan die punt van Afrika bymekaar kom.

En, asof dit so gereël is, waggel ’n pikkewyn in sy manelpak, snawel in die lug, tot reg by die ingang om ons te verwelkom.

Hy strek tot op heuphoogte maar met sy waardige houding neem ek aan die meneer is die gasheer!

Ons is té laat om Boulders se legendariese aandete te geniet maar betyds om ’n Skotse toeris te hoor prysliedere sing daaroor en te vertel dat hulle daar bespreek het omdat vriende van hulle so lekker hier geëet het op besoek aan Suid-Afrika. Die bestuurder – die vrolike Jenine Genade – verwelkom ons hartlik met vrolike geskater en staaltjies asof ons al jare bure is. En my badkamer met sy skeepsvenstertjie wat uitkyk oor ’n kinderboek-mooie prent is meer as ’n troos. Alle sorge vergete met die wispelturige maar passievolle Kaapse verwelkoming.

Die volgende dag sluit ek aan by enkele Japannese toeriste voor ontbyt. Ons gaan maak kennis met die vrolike en vriendelike pikkewyn kolonie wat nuuskierig na mens nader stap totdat jy retireer want… die skattige dierasies ruik nogal sterk na die see! Ek koop die mooiste klein pikkewynbeeldjie uit klip gekap en loer deur die curio winkel. As iemand my sou vertel oor so ’n wegbreeknaweek sou ek “nee dankie” sê maar dis asof ek weer terugklim in myself. Jy raak weer grootoog kind hier.

Ek en PvP eet regtig een van die lekkerste brêkvisse (soos ons eg Kaapse kelner praat) ooit. Ek haal diep asem, die lug hier is verfrissend. Jy voel nie langer soos ’n skarnier in ’n masjien wat olie kort nie.

Later die dag gaan stap ons in koddige klein winkeltjies in Kalkbaai, kyk uit oor die Suidelikste punt van Afrika by Kaappunt, eet die varsste seekos en ry op wit perde op die Noordhoek strand.

Maak tyd vir jouself, moenie dat jou binnelewe vergaan nie. Boulders Beach Lodge is ’n plek waar jy dit terug kan vind.

VIND MEER UIT OOR BOULDERS BEACH LODGE OP www.bouldersbeach.co.za OF SKAKEL 021 786 1758.