Daar het die afgelope twee weke sulke wonderlike wonderwerke met my gebeur, dat ek nie weet waar ek moet begin  vertel nie.

Voorverlede Sondag het ons Nagmaal (ek kerk in Linden). Dis ‘n inspirerende diens en na die tyd het ons gemeente almal saam in die saal gee”et. Ek begelei toe vir oom Piet Malan (90 jaar) en tannie Hansie Malan (89 jaar) na die saal, maar oudergewoonte knoop die twee geselsies al langs die pad aan….hulle is baie lief vir klets, en elkeen in die gemeente wil Sondagoggende met oom Piet (die oudste oorlewende Springbok in die land oor die vorige dat se vername rugbywedstryd praat)

Toe ons uiteindelik by die saal kom, toe is daar wel drie sitplekke oop aan een tafel. Ek help die twee flinke oues van dae (hulle was so tussen hakies my koshuisouers op Potch) na die twee oop stoele op die punt van die tafel. Aan die oorkant is nog ‘n oop stoel (die enigste oor in die saal) waar ek toe gaan plaas neem - langs ‘n boemelaar.

Nou ja, en daar stel ek my toe eers voor aan die verslonsde vuil man. “Arnold” se hy vriendelik. (Ek steek nie my hand uit nie, groet net met die kop).  Vriendelike gesig, glad nie onaantreklik nie, kan doen met ‘n deeglike bad….dink ek…

Nou ja as jy saam met vreemdes aan ‘n tafel sit, dan begin jy mos eers by die naam, dan die van, dan die omgewing waar die persoon woon, dan die tipe werk wat die persoon doen. So kry jy mos die aanknooppunte. Toe sit ek mos met ‘n dilemma = ek kan nie vir die man vra waar hy woon nie. Nou-nou se^hy onder ‘n brug of ‘n boom. Ek kan nie vir hom vra wat hy doen nie, dan gaan hy mos se^: “Niks”. Dus vermy ek hierdie vrae. Ek vra wel waarvandaan hy kom.

“Van hier Linden,”" se^Arnold oopbek, tande daar, maar nie te skoon nie (ironies sit daar toe ‘n tandarts Herbert met pe^relwit Colgate-wit tande oorkant my). “Waar was jy op skool?” wou ek, tipies-joernalis nuuskierig weet. (Die man moes darem seker skooltoe gegaan het, dog ek bymyself. Ek kan nie hier ‘n flater maak nie…)

“Louw Geldenhuys laer skool….1963 in graad een.” kom sy antwoord.

Ek stik toe amper in my vrugtesap. “Ek was in 1963 in graad twee, ook Louw Geldenhuys”. Ons was dus saam op skool. Saam pouses op die rugbyveld in ons maroen-skooluitrustings gespeel.

Volgende vraag: waar is jou familie? (Dalk moes ek eerder gevra het : het jy familie?)

“O, dis ‘n sad storie…..my ma, my pa en my broer is dood. ‘n Ander storie….”

Arnold  eet gulsig….tuna-lasagne…brood….slaai

“Ai, maar die mense is honger!” se^hy en verwys eintlik net na homself. “Ek’s so bly die ree”n het nou opgehou….al my klere is nat!” (dit het omtrent vir drie dae aanmekaar geree”n). Hy klets te heerlik.

Kobus Petzer, éen van ons baie aktiewe gemeentelede kom sit langs my….hy neem foto’s op sy sel van Arnold.

“Hoekom neem jy foto’s?” wou ek weet.

“Lang storie. Arnold het kort-kort aan my deur kom klop, gewoonlik onder die invloed. Tot eendag, toe kan ek dit nie meer verduur nie…..Die Here het nou al so baiekeer aan jou hart geklop! het ek vir hom hard gese^. Maar jy luister nie….”

En toe het Arnold stil geword, vertel Kobus verder……..en toe raak Arnold bekeer. Hy wou sy lewe verander.

Toe sit Kobus met sy hande in sy hare….waarheen nou met die man? Hy het ons leraars gebel….en nou lyk dit darem of MES vir hom ‘n dak oor die kop gaan gee…..en moontlik kry hy dalk ‘n werkie…

Nou ja, toe ek huistoe ry, toe kan ek die storie en Arnold se gesig nie uit my gedagtes wis nie…..ons het min rede om te kla, dog ek…”Therefore I go but for the grace of God!”

Ek wil so graag meer vir sulke mense doen, dink ek. Of net help. (Ek het my hulp ook daar en dan aan tafel vir Kobus aangebied).

En toe kry ek die volgende Woensdag ‘n  oproep van ‘n ou vriend….uit die bloute…nog ‘n wonderwerk….maar ek vertel volgende keer verder.!

kykNET het verlede Saterdag ‘n volle tien jaar oud geword….en wat ‘n lekker partytjie het ons gehad om dit te vier!

kykNET het omtrent 200 uitgesoekte gaste genooi om die mylpaal by die
Turffonteintein-renbaan te hou.
Die uitnodiging het gelui: uitspattig met ‘n tikkie blou….en party gaste het lekker oorboord gehad. Friedrich Stark en sy vrou Elsje (vervaardigers van Binnelanders) het byvoorbeeld met blou pruike daar opgedaag. ‘n Hele paar akteurs uit die gewilde sepie het ook meegedoen aan die feesvieringe.

Rolanda Marais (Stefanie in Binnelanders) het heel oulik gelyk met haar hoedjie en prettige uitrusting terwyl Nadiqa Velvekens (Pippa) elegant in ‘n lang rok gelyk het. Franci Swanepoel (Toeks) het ‘n elegante halter-nek rok aangehad (haar man, Max, het ons goeie wenke vir die perde gegee). Lindie Stander (Elise) was haar pittige self in ‘n amperse stranduitrusting.

Elma Postma, aanbieder van Boer soek ‘n vrou het die oog gevang in haar pers-blou uitrusting, ontwerp deur Simon Rademan, wat heeltyd aan haar sy was en tot ‘n stukkie materiaal van die rok vir almal gewys het.

Hannon Bothma en sy metgesel, Julius, was so bietjie eenkant. Ek het Hannon gekomplimenteer met sy baadjie en gese^ dit lyk asof dit uit die Ooste kom, menende dat dit baie eksoties is. Hy het geantwoord dat dit ‘n Versace-baadjie is (seker toe uit Italie”!)
Dit was ‘n lekker byeenkoms van ou bekendes….was lekker om byvoorbeeld vir Herman Binge en
Carl Olin (vervaardigers van Idols en natuurlik Boer soek ‘n vrou) ook raak te loop.

Dit was soos ‘n lekker “boere” saamtrek - Coenie de Villiers was seremoniemeester (sy professionele self).

Baie van die gaste het op die perde gewed….en hier en daar het iemand lekker munt geslaan uit die resies.

Ek het ook vir Francois Toerien (My Vasteland) vir die eerste keer ontmoet (en sy mooi vroutjie).

kykNET is beslis nie meer ‘n baba nie, maar nou ‘n volwaardige tiener…..en hopelik sal die kanaal in die toekoms nog van krag tot krag gaan en ons plaaslike bedryf ‘n groot inspuiting met  bog baie kwaliteit-programme en reekse gee!

Afskeid is nooit ‘n maklike ding nie, of ons nou vir mense wat die tydelike met die ewige wissel totsiens moet se, of dit dalk iemand (vriend of familielid) is wat verhuis.

Ek sal nooit die dag vergeet toe my kleinsus besluit het om Afrika vir europa te verruil nie - dis nou seker al vyftien jaar gelede.
Sy het besluit om in Kopenhagen te gaan woon en werk (nadat sy ‘n aanloklike aanbod van IBM gekry het). Sy het voor die tyd Deens begin leer , haar tasse gepak en kort nadat Mandela tot ons nuwe staatspresident verkies is, koebaai gese.

My broer - en pa - was saam op die lughawe met die groot afskeid en ek het snot en trane gehuil toe ons groet. My broer het getroos met die woorde: “Toemaar, sy sal ok wees.”

My straatwyse sussie woon nou die afgelope sewe jaar in Londen en die afgelope vyftien jaar - of ek nou daar gaan kuier het of sy in sonnige Suid-Afrika - was die afskeide op die betrokke lughawens altyd baie swaar. Intussen het my broer en sy gesin ook na Londen verhuis - dis nou vier jaar gelede - en moi is nou die enigste van ons drie wat nog hier woon. (Kan iemand my kwalik neem as ek lughawens haat, want ek assosieer dit altyd met trane en afskeid).

Maandag moes ek ook van ‘n baie getroue en geliefde vriendin afskeid neem. Tannie Milla (ofte wel tannie Schoeman van 7de laan-faam soos baie kykers haar ken) het Maandag finaal verhuis Port Elizabeth toe. Twee van haar dogters, Milla en Susan, woon in die vriendelike stad en op 88 het tannie Milla nou finaal (!) besluit om af te tree.

Ek kan nie in woorde vir enigiemand beskryf wat tannie Milla die afgelope 28 jaar vir my beteken het nie - sy het my surrogaat-ma geword na my ma se afsterwe en sy was ALTYD daar vir my (ons was eers 12 jaar bure in Brixton, dis hoe ons mekaar leer ken het).

Sy was so ‘n wonderlikie rolmodel vir my gedurende al hierdie jare - sy gooi nooit tou op nie, het altyd ‘n oplossing vir ‘n probleem gevind, het ‘n onwrikbare geloof in haar God, ongelooflik onbaatsugtige liefde vir haar medemens…..

Haar studente by die ADK het haar ook leer ken as iemand wat altyd ‘n skouer en ‘n oop hart en wyse raad het vir enige probleem. dit was ongelooflik om deur al die jare te sien hoe baie hulle almal vir haar omgee….en sy vir hulle.

Ek sal nooit daardie prentjie van tannie Milla vergeet toe sy Maandag op die stoep gestaan het en vir my totsiens gewaai het nie….ek kon beswaarlik die trane onderdruk.

Soos reeds gese^, afskeid is nooit maklik nie, maar ek hoop dat sy in hierdie jare wat nog vir haar voorle^net goeie gesondheid sal geniet….en dat sy baie lekker sal rus by die see en haar familie! Want sy verdien dit!