Hope Nuwe Blink Talent

    So is ek toe genooi om Woensdagaand Steve Booysen, eks-baas van ABSA,  se Musical Boardroom by Emperors in Boksburg by te woon.  (Dis ‘n vertoning wat Steve  Booysen bymekaargesit het en ‘n gelyknamige album met verskeie bekende kunstenaars is die aand deur Storm Rekordz, bekendgestel)

    Nou ja, ek het aanvanklik vreeslik opgesien om te gaan. Eerstens moet jy jaag om van die kantoor by die huis te kom, aan te trek en op te tof en weer jaag om betyds by die funksie te kom. En die padwerke en verkeer maak dit nie makliker nie. Teen die tyd wat jy sewe-uur by die funksie kom, is jy gewoonlik pap nat gesweet, jou nek is in ‘n spasma en jy bewe van stres.

    Ek en my vriendin Marianna het toe wel besluit om so uur en ‘n half voor die tyd die moeilike pad te vat. As ons genoeg tyd gehad het, sou ons selfs ‘n mandjie en toebroodjies vir padkos gepak het, want die Emperors is omtrent ‘n dagreis ter perd.

    Nou ja, daar kom ons toe net betyds by die teater aan! Als baie  fancy, en volgepak. Die konsert, met onder meer Mathys Roets, Lara Francis, Danie Niehaus, Tobi Jooste, Bobby Louw, Andries Botha en sy broer Ghapi, Clint Cunningham, Anna Davel, Mel Botes, Kurt Darren en Natasja Jacobs, Veraz en die Ses Snare is geadverteer as ‘n “oldies” konsert en ek is seker dit was beslis meer op die ouer garde gerig. (So tussen hakies, die eerste twee aande is die tafels aan verskillende maatskappye verkoop en die kaartjies het glo R1000 per persoon gekos. Die derde aand is die deure vir die publiek oopgegooi).

    Die liedjies op die program (en die album)  is alles Steve Booysen (ek sit maar elke keer Booysen by nou-nou dink mense dis Steve Hofmeyr) se persoonlike keuse: en dit is ou treffers so uit die laat sewentigs en vroee” tagtigs. Anna Davel het byvoorbeeld They Shoot Horses Don’t They gesing, Mathys het die liedjie Arms of Mary (wat baie ou herninneringe van my goeie Puk-dae opgeroep het) gesing en Liesl du Toit (ex Shine 4-meisie) het gesprankel met die op-en-wakker Jeans On. Moet se, die nuweling wat seker die grootste aftrek en reaksie gekry het is Veraz, ‘n 23-jarige sanger-liedjieskrywer van die suide van Johannesburg. Hy sing lekker reggae en het treffers van die Bee Gees soos To Love Somebody lekker opgeklits - en die gaste se dansvoete behoorlik gekielie. (Hou Veraz gerus in die toekoms dop, hy is ons eie boere Bob Marley).

    Die aand was na my sin bietjie uitgerek. Kurt was wel ‘n wonderlike compere en het die onkonvensionele aand op ‘n onkonvensionele, lekker informele manier aangebied…..Kurt is ‘n pro op die verhoog en weet net wanneer om die regte ding op die regte tyd te se^. (En Kurt se weergawe van die Van Morrison se Have I Told You Lately That I Love you het my behoorlik hoendervel gegee!! Wow, Kurt!)

    Nog ‘n groot bonus van die aand was die Ses Snare se keurspel - dit is die eerste keer dat ek hierdie ses musikante saam en live hoor speel en ja, Vya Con Dios se Neh Nah Nah Nah het die gehoor heeltemal gaande gehad. Die gehoor wou die ouens natuurlik ook nie laat gaan nie - en hulle moes nog ‘n toegif doen. Dis so lekker om hierdie ses te hoor en te sien musiek maak,  Leon Ecroignard, die grapjas van die ses, is natuurlik ‘n groot vreugde om dop te hou, want dit lyk of hy elke oomblik geniet wat hy doen!

    Dan moet ek nog byvoeg, dis lekker dat daar nie net jong latte op die verhoog was nie. ou veterane soos Danie Niehaus, Mathys en Bobby Louw het ook gewys hulle hoef nie’n tree terug te staan vir die nuwe talent nie.

    My hart het sommer na die tyd geswel van trots - ons het soveel talent in hierdie land en soveel belowende NUWE talent!!  Hopelik sal  nuwe jong sterre soos Lara Francis en Veraz nie sommer in die niet verskiet nie!

    Gaan kyk gerus op die CD-winkelrakke of jy Steve Booysen se My Musical Boardroom (Storm Rekordz) in die hande kan kry - veral as jy van die 70′’s en 80’s se musiek hou.

    Hopelik gaan Steve B. nog ‘n versameling treffers in die nabye toekoms uitgee, en ja, nou praat die Afrikaner-patriot binne my, ek hoop volgende keer is dit nie net in Ingels nie, maar ook van ons groot Afrikaanse treffers soos Mannetjies Roux, Liza se Klavier ens. wat bietjie afgestof word.

    Share/Save/Bookmark

    Katte wat dans en sing

    Dit is altyd lekker om na ’n musiekspel te gaan kyk, soos Pieter Toerien tereg hierdie week op Top Billing gesê het, jy kan net agteroor sit, ontspan en al jou sorge vergeet.
    En so baie van ons het deesdae net te veel sorge.
    Verlede Sondagaand ek en my ander vriendin Mariaan (ek het toevallig drie Mariaan-vriendinne) Cats by die Teatro, Montecasino in Fourways gaan kyk.
    En dit is beslis goeie ontvlugting. Die kostuums, danse en musiek is uit die boeke. Katjies wat kan dans, spring en sing! (meer…)

    Share/Save/Bookmark

    IMMERGROEN CARIKE

    Party mense word nie oud nie, hulle tel nie gewig op nie en hulle kry nie plooie nie.
    Dis alles in die gene redeneer baie mediese kenners. (En dan is ek sommer vies oor my Van Wyk- en Roos-gene!)
    Carike Keuzenkamp is seker die beste voorbeeld van ’n vrou wat net nie oud word nie.

    (meer…)

    Share/Save/Bookmark

    Boer soos ‘n vrou is soos ‘n sepie en komedie in een!

    Met die SABC wat nou besluit het om 500 miljoen aan plaaslike vervaardigde inhoud te sny, kan ek net dink hoeveel vervaardigers en hul werknemers sit met die hande in die hare.
    Die vervaardiging van tientalle reekse (volgens Beeld is dit honderde reekse) soos die natuurbearingsreeks 50/50, is vir ’n onbetaalde tyd uitgestel.

    (meer…)

    Share/Save/Bookmark

    Klassieke lafenis

    Haai in die dolle gejaag na wind van een keertyd tot ’n ander is dit soms net lekker om agteroor te sit en te ontspan….en na strelende klassieke klanke te luister.
    Hoe op dees aarde jongmense vandag na al daai raserige doef-doef en rap en hip-hop-musiek luister, weet ek nie.
    Ek het in ’n klassieke huis grootgeword en het dus klassieke ore (ek sing so nou en dan koor). My pa het in Truk se operakoor gesing en ek het vandag wonderlike herhinneringe van hoe ek met sy lieflike tenoorstem in die oggende - toe ek op laer skool was - wakker geword het. Hy het arias uit operas soos La Traviata, Il Travatore en La Boheme geoefen.
    Ek het my eerste opera - Il Travatore - bygewoon toe ek agt jaar oud was. Die koorlede en ander sangers se families is na die repetisie voor die groot openingsaand genooi en as kind het ek my verwonder aan die wonderlike atmosfeer in die Opera by die Staatsteater. Ek het selfs tot heel voor tot by die verhoog geloop om te gaan loer hoe die orkes hul instrumente stem - Leo Quale was die dirigent. Dit was ’n belewenis wat my hoendervel gegee het.
    En sedertdien moet elke dag my ‘doepa’ klassieke musiek inkry, dit is soos bloed deur my are. Ongelukkig kom ek so min by klassieke uitvoerings of opera-vertonings uit.
    Maar so land ek toe Donderdagaand by Foxwood-teater in Houghton waar die bariton Christiaan Snyman en die sopraan Ronette Botha optree. Christiaan (35) wat in Klerksdorp grootgeword het, woon en werk deesdae in Duitsland. Ronette (sy is van die Oos Rand) het sopas ’n beurs gewen om in Londen te gaan studeer. Albei het onder Nellie du Toit studeer. Wat ’n manjifieke program was dit nie! Christiaan en Ronette het albei werke van Mozart uitgevoer en Ronette het selfs gewys hoe veelsydig sy is en ook ‘n liedjie van Gershwin gesing: Someone to watch over me. Christiaan het ook twee meer moderne werke uit Camelot gedoen.
    Michael Nay, wat die twee sangers begelei het, het hom baie goed van sy taak gekwyt.
    Dit was werklik ’n besielende ervaring en ek het weer eens besef hoeveel wonderlike talent in Suid-Afrika is - of oplewer.
    Ek moet net as ’n naskrif opmerk: Foxwood House in Houghton (die eienaars is Jan Groenewald en Pieter de Vos) is ook ’n ware lafenis vir die siel en gemoed. Kyk gerus op Foxwood se webwerf www.foxwood.co.za na al die wonderlike vertonings wat by die teater aangebied word. (Op die oomblik word Jan Groenewald se ’n Tyd om lief te hê Sondae by die teater aangebied).
    En dan is die kos by Foxwood ook uit die boeke. Jy kan die teater met ’n heerlike buffet-ete kombineer, of net daar gaan eet. Lekker boerekos soos jou ma of ouma dit gemaak het….en probeer gerus die hoenderpastei. Foxwood House se tuin is seker een van die mooistes in Johannesburg (dit voel of jy in Knysna se Tuin van Eden is) en die ou herehuis is in die regte Herbert Baker-styl en propvol interessante antieke besienswaardighede. En o ja, die huis is nogals famous, want dit is die buite-aansig van die Villa Rosa-huis wat ons daagliks in die kykNETsepie Villa Rosa sien.
    Glo my, as jy een keer by Foxwood lafenis vir jou siel gesoek het en jou innerlike met die wonderlike spyse gevoed het, wil jy weer teruggaan!

    Share/Save/Bookmark

    Villa Rosa vier ‘n mylpaal

    Therese Lieb en Chantell

    Therese Lieb en Chantell

    Haai, hierdie maand is besig om so vinnig weg te glip, ek kan amper nie glo dit is al amper Julie nie!
    En so tussen al die gewoel en gewerskaf bibber ons almal…van die Kaap tot in die Transvaal!
    Ek was op 12 Junie so bevoorreg om saam met die span van Villa Rosa (dis nou die regisseur, skrywers, akteurs ens.) by Moyo, Dieretuinmeer, te kuier om ’n groot mylpaal saam met hulle te vier….die 1000 ste episode.
    Johan van der Vyver, die uitvoerende vervaardiger, het die dag gesê dis ’n groot eer vir die Villa Rosa-span, want hulle is nou nie juis ’n sepie met ’n groot begroting of een van die sepies wat so baie publisiteit kry nie (ons sal nou nie name noem nie). Wys jou nou net…so stil-stil maak die Villa sy merk.
    Die Villa Rosa-span is darem ook gelukkig verseker van brood op die tafel vir nog ’n jaar, want hul kontrak is deur kykNET hernieu….al die sepies (gedagtig aan die benarde finansiële situasie by die SABC) is ook nie so gelukkig nie.
    Maar terug by die party….ons het omtrent lekker gesmul en gekuier…..dit was so lekker om weer vir die nimlike Lieb Bester (prof in Villa Rosa), Harold Richter (Charl Retief) en Jaco Spies (Hein Barnard) te sien…..hulle voel al soos familie. (Ek ken vir Jaco al donkiejare van die ddisselblom-dae af en hy is seker een van die aangenaamste jong kunstenaars in die bedryf.)
    ’n Nuweling wat my sommer baie impress is Dawid Louw (Petrus Steyn), wat sy merk op die verhoog in Samurai gemaak het. Jana Nortier (Sussie, of almal ken haar in die Wimpy-advertensie) lyk ook na ’n baie oulike girl.
    En dan was Chantell Stander en Therése Benade ook natuurlik daar….
    Dit was ’n heerlike kuier en ek moet sê wat my opgeval het is dat almal so plat op die aarde is. Hier’s niks airs of flairs nie…
    Ek wil nou defnitief ’n punt daarvan maak om meer Villa Rosa in die toekoms te kyk….Ons moet Afrikaans en ons Afrikaanse programme ondersteun!
    *En o ja, baie geluk met die mylpaal, Villa Rosa! Doe so voort!

    Share/Save/Bookmark

    Mark is nog van die ouskool gentlemans!

    Haai, net vir julle wat gedink het ek het toe die land verlaat…ek was vir twee weke met verlof. Nou nie juis met vakansie nie, meesal by die huis (dis nou in J’burg) rondgeluier en tussen-in het ek ook so bietjie gewerk (in Kaapstad).

    So uit die bloute moes ek die week voor verlede week toe vinnig Kaapstad toe….om onderhoude te doen met drie van die aanbieders van M-Net se splinternuwe tydskrifprogram, All Access. (Die drie aanbieders is die sjarmante Mark Bayly, voorheen aanbieder van Survivor: South Africa, en mede-ankeraanbieder van All Access, Tammy-Ann Fortuin en TV-nuweling Ewan Strydom).

    Dit is nou mos maar die ding van keertye…dis net soos vliegtuie, dit wag nie. En die onderhoud met Mark Bayly moes inderhaas gedoen word, want dit is vir Rapport Tydskrif se uitgawe van eerskomende Sondag, 21 Junie (toevallig Vadersdag). Basta dus met die verlof, ek is toe Kaaptoe om die drie onderhoude te doen.

    My pelle dink altyd ek het die lekkerste job in die hele wêreld, deels omdat ek gereeld moet rondrits. Maar glo my, dis nie altyd lekker om in ’n vreemde omgewing te werk nie. Soms voel jy net uit jou diepte uit.

    M-Net was so gaaf om my in die Southern Suns Hotel in Kaapstad (Waterfront) in te boek en vir my ’n motor te huur.

    Maar o wee, toe ek die Donderdagmiddag om 16:00 in Kaapstad land, toe reën dit oumeide en knopkieries. En om met ’n vreemde motor na ’n vreemde plek te ry is regtig nie grappies nie, veral nie as jy sukkel om die hotel waar jy bly, te kry nie.

    En die verkeer…nou ja, gewapen met my GPS (op my selfoon) dog ek toe dis kinderspeletjies om die hotel te kry, maar toe ek by die Waterkant kom, toe staan die verkeer botstil. Ek draai nog so ewe regs in ‘n straat en daar is ek toe in die middel van al die verkeer met aankomende verkeer wat op my afpeil en toet…en ek kan nie beweeg nie.

    ’n Verkeersbeampte het my toe kom verwilder met “Mevrou, mevrou, draai hiernatoe…” sodat ek nie die aankomende verkeer blokkeer nie. My senuwees was skoon gedaan toe ek uiteindelik in die hotel inboek….vandat ek geland het, twee uur later!

    Toe my wekker die volgende oggend lui, dog ek dis in die middel van die nag…halfagt die oggend is dit nog pikdonker in die Kaap!! Ek dog dis in die middel van die nag. Sjoe, daar’ nie eers ’n beduidenis van son nie, kompleet soos winter in Londen!

    Toe begin die onderhoude en ek werk saam vir die eerste keer saam met die fotograaf, Julian Goldswain.

    Julian het al die foto’s van die drie aanbieders in die hotel geneem en die hotel was so behulpsaam om alles vir ons net gerieflik en gemaklik te maak.

    Gelukkig is Mark Bayly, Tammy-Ann en Ewan al drie ’n joernalis se droom, met ander woorde maklik om mee onderhoude te voer en natuurlik heerlik om te fotografeer: want die gode was hulle baie goedgesind toe voorkomste uitgedeel is. (Tammy-Ann en Ewan is gekonfyt as modelle, maar Mark is soms maar bietjie skugter wanneer die kamera kliek.)

    Mark is nog van die ouskool-gentlemans (lees maar gerus my artikel oor hom hierdie Sondag in Rapport Tydskrif), Tammy-Ann is baie vriendelik en onpretensieus, sy voel sommer soos ’n ou vriendin en Ewan, ’n model wat veral in die Ooste al naam gemaak het, is sommer ook ’n honey! (My artikels oor Tammy-Ann en Ewan verskyn later in Rapport Tydskrif).

    Nog iets wat ek toe van Mark wyser geword het tydens ons onlangse trippie in Zambië is dat hy ses maande gelede pa geword het van ’n pragtige blou-oog seuntjie, Cooper….en dit klink of Mark sommer ’n modelpa is….

    Nou ja, later vertel ek julle nog van die wonderlike Navi Redd-konsert wat ek verlede week bygewoon het….

    En onthou om volgende week (25 Junie) om 19:30 na M-Net se nuwe tydskrifprogram All Access te kyk. Wat ek alles gehoor het, gaan dit nogals Wow! wees….

    Share/Save/Bookmark

    MEL BOTES OP SY BESTE

    Mel Botes

    Mel Botes

    Ek was Maandagaand by Mel Botes se bekendstelling van sy nuutste album Nice to Meet You by die Performer Teater in Pretoria.

    Moet sê, net om in Pretoria uit te kom is nogals “’n mission|”. Benewens die verkeer, is die padverleggings ’n nagmerrie….en so tussen al die verkeer vleg ’n paar motors toe met blou ligte ook deur, besig om ’n staatsmotor te begelei. Was dit dalk ons nuwe staatspresident? het ek en my vriendin Mariana gewonder.
    Maar aan die einde van die dag is die sweet in die verkeer toe alles die moeite werd.
    Ek is die afgelope sewe jaar al betrokke by Mel se bemarking (van my Beeld-dae af en ook toe ek by Select Musiek gewerk het). As Vuurdoopliedjie-wenner (’n liedjieskryfkompetisie wat ek en Driekus van Janus Musiek destyds begin het) van een jaar (ek kan nie meer onthou watter jaar nie) het sy uitsonderlike musiekstyl en meesterlike kitaarwerk my uit die staanspoor beïndruk. Mel mag maar!
    Sy nuwe Engelse album, Nice to Meet You, bevat 12 liedjies waarvan tien uit sy pen. Twee covers, nogals, die een van ABBA (nogal!) Summer Night City wat hy ’n baie lekker nuwe beat gee en dan natuurlik sy grande finale op die album Here my train a comin’ van Jimi Hendrix. Fenomenale kitaarwerk!
    Ek het nog altyd gesê Mel is een van die beste kitaarspelers in ons land (in dieselfde klas as ander bobaas-kitaarspelers soos Mauritz Lotz en Denny Lalouette). Maar na Maandagaand se konsert kan ek omonwonde sê: daar’s nie ’n kwessie nie, Mel is die beste kitaarspeler in die land! Sy vertolking van Here my train a comin’ (ook die finale song by die konsert) het natuurloik ’n staande ovasie uitgelok.
    Ek hou persoonlik meer van die tweede deel van sy album: so regte lekker laid-back Chris Rea gevoel. Heerlike musiek vir die langpad…..die heavy rock (die eerste deel) laat ek maar meer aan die jong rockers en jollers oor.
    Mel het ook nuwe talent by sy konsert bekendgestel: ene ‘Bob Larney’ ’n nuwe groep sonder naam, het in sy voorprogram opgetree. Die groep het ’n regte “Bob Marley” gevoel en het baie positiewe reaksie van die gehoor gekry. Selfs Amore Bekker van RSG het na die tyd na my gekom en gesê: “Maar is die ouens nie cool nie?” Hopelik hoop ons om meer van die nuwe ouens n die toekoms te hoor en gaan hulle ook eersdaags hul eie album uitreik.
    Hul musiek het ook ’n lekker laid-back-gevoel. My reaksie daarop was: Jy kan die kokosneute van die eiland ruik!
    Dit was ’n heerlike aand en veral om ou vriende soos André Swiegers, Jannie Moolman en ander ou pelle by die konsert raak te loop.
    NS: Net gewonder: Dozi het luidkeels gesê hy woon Mel se “launch” by, saam met ’n metgesel…maar het geskitter in sy afwesigheid. Hy en Mel loop al ’n lang pad saam en het in hul jong dae baie saam musiek gemaak. Wat sou sy verskoning die keer wees?

    Share/Save/Bookmark

    Ek ry op ‘n olifant!

    martjie-blogEn daar ry ek toe vir die heel eerste keer op ’n olifant!
    M-Net het verlede week twaalf joernaliste op ’n ongelooflike, nvergeetlike trip na Livingstone, Zambië geneem …en baie van ons drome waar gemaak.
    Dit was natuurlik alles vir die bekendstelling van M-Net se nuwe realiteitsreeks, I Wanna Be, wat Sondagaande om 18:00 op M-Net uitgesaai word.
    Ons het skaars Dinsdag in Livingstone aangekom (ons het in die weelderige Royal Livingstone, wat op die oewer van die magtige Zambezi-rivier geleë is, tuisgegaan) toe is ons oppad na ’n olifant-safari.
    Wel, ek was ’n regte Bang Jan, omdat ek nog nooit voorheen op ’n olifant gery het nie. Maar die bestuurder van die olifante het my gou-gou gerusgestel en gesê dat hulle vir my ’n ‘bedaarde’ olifant sou gee om op te ry. Dit het wel nog baie mooipraat van die ander gekos voordat ek uiteindelik op die olifant, genaamd Maroela, geklim het. Gelukkig het Charis Labuschagne, ’n joernalis van Sarie, agter my gesit en dit het my gekalmeer.
    Maar Maroela het skaars met sy nuwe passasiers weggetrek, of ek besef dat ons drywer ’n bier of wat agter die blad het. Dit hetmy nog meer verbouereerd gemaak. “Kyk links…daar is…of kyk regs…daar is….” van ons drywer het gou op dowe ore geval, want ek het hom gou laat verstaan dat ek baie senuagtig is en te bang is om links of regs te kyk, net-nou foeter ek af. En Moeder Aarde is doer ver, ver onder.
    Bedaard is Maroela toe ook nie. Want elke keer as ’n sekere olifantbul (Ek dink sy naam is Madikwe) aangestap kom, dan kan ek sommer voel hoe Maroela retireer. My senuwees was dan eers op hol! Die drywer het gou verduidelik dat dit als oor “territory” en dominansie gaan. Sê nou-net Maroela hardloop nou vir die vale in die bosse in…
    Die olifant-safari duur altesaam ’n uur en die olifante stap na ’n halfuur rustig af tot by die rivier waar dit dan, soos ons drywer gesê het, “Kodak Time” is en die olifante en die passasiers breed vir ’n foto kan glimlag. Nandi, die klein baba-olifantjie stap die hele tyd saam met haar ma, tog te oulik!
    En as die olifante honger is, dan vreet hulle. Hulle maak sommer sulke systappies die bosse in om ’n takkie of twee beet te kry…en ons moet weer klou vir die vale.
    Dit was ongelooflik om die pragtige omgewing so van bo-af te bespied. So in die hartjie van Zambië.
    Ons het na die olifantrit geleentheid gekry om die olifante te voer en hulle te streel. Dié grootvoete is darem net ongelooflike, sensitiewe diere… en noudat ek dit eenkeer gedoen het en my vrese oorbrug het, kan ek nie wag vir my volgende olifant-rit nie!
    Ons groep het die aand ’n vyfster-aandete by die Royal Livingstone Hotel genuttig en Ed Jordan, mede-aanbieder van I Wanna Be, het ons vreeslik laat skaterlag met sy kwinkslae. (Elana Afrika het eers die volgende dag by ons aangesluit).

    Share/Save/Bookmark

    Mooi so Coenie en Sasha-Lee!

    sahsa-leeWat ’n opwindende naweek in die musiekbedryf. Wel, vir eers was daar die SAMA-toekennings Vrydag- en Saterdagaand in Sun City. En dan natuurlik die Idols-finale Sondagaand in Johannesburg.
    Ek kon ongelukkig weens onvoorsiene omstandighede nie vanjaar die SAMA-toekenningsgeleenthede in Sun City bywoon nie. Dit is die derde agtereenvolgende jaar wat ek beoordeel het en ek het vanjaar omtrent my naels afgebyt vir wie ek in die kategorie beste Afrikaanse kontemporêre album moet stem. Die grootste mededingers in die bedryf was natuurlik diva Amanda Strydom en liedjieskrywer par excellence Coenie de Villiers. Hulle is albei my gunsteling-kunstenaars (l.w. ek noem hulle kunstenaars en nie net sangers nie, want hulle kan baie meer doen as net sing…) en albei se albums wat vanjaar in aanmerking gekom het vir SAMAS was van hoogstaande gehalte. As ons beoordeel, het ons nie ’n “clue” vir wie die ander beoordelaars stem nie en die uitslag is dus ’n groot verrassing.
    Maar dit was ’n kwessie van: As Amanda wen, sal ek bly wees en as Coenie wen, sal ek ook bly wees. En toe wen Coenie…en my hart het gebokspring van vreugde.
    Wel, toe gebeur dieselfde Sondagaand met Idols (ek was nou net nie ’n beoordelaar nie). As Sasha-Lee sou wen, sou ek jubel en as Jason sou wen, sou ek ook jubel.
    Jason was van die begin af my gunsteling en het deurgaans met elke vertoning hom baie goed van sy taak gekwyt. Met ander woorde, hy was konstant en het nie wipplank-optredes soos sommige van die finaliste (ek dink nou aan Graeme en Lendel) gehad nie. Hy is ook ouer en meer volwasse as die ander deelnemers. Dus genoeg rede om met die Idols-titel weg te loop.
    Sasha-Lee, darenteen, is ’n sterretjie wat al hoe blinker en blinker begin skyn het. Met elke Idols-vertoning wat ek die afgelope tyd bygewoon het, het sy my uitgeboul, want elkeen van haar vertonings was beter as die vorige. ’n Meisiekind wat uit ’n enorme gesin (sy is een van tien kinders en het glo agt sussies!) kom en ’n slaapkamer (en klere en skoene) moes deel….nou ja, in ’n sekere sin ’n Aspoestertjie-verhaal. En wie hou nie van sprokies nie?
    Ek het ook gedink sy is baie bemarkbaar….so ’n jong ontluikende Beyonce of
    Alicia Keyes dalk? En hou die meisiekind maar dop, sy gaan dalk nog ’n verhoog in die toekoms met sangers soos Beyonce deel.
    Ek was baie bly toe Sasha-Lee gewen het, ek dink daar wink ’n baie blink toekoms vir die beskeie nagtegaal van Atlantis. Well done girl!
    Maar nog iemand wat darem haar slag met Idols gewys het, was Liezel van der Westhuizen, die aanbieder. Sy het haar deksels goed van haar taak gekwyt.
    By die perskonferensie na die groot aand het Sasha-Lee juis gesê dat sy hoop dat sy ’n rolmodel vir baie mense in Atlantis kan word….broodnodig!
    Nou ja, nou is die SAMA en die Idols-hype iets van die verlede. Maar more verkas ek Zambië op uitnodiging van M-Net vir die bekendstelling van I Wanna Be, M-Net se splinternuwe realiteitsprogram wat Idols se skoene Sondagaande nou moet volstaan.
    Ons gaan by die Victoria Watervalle bly en ek gaan baie waaghalsig wees, want ek gaan vir die eerste keer in my lewe op ’n olifant ry ( en bid maar vir my, want ek het hoogtevrees) ’n Helikopter-rit oor die Victoria Watervalle is ook op my lysie…die valle is glo skouspelagtig uit die lug…
    As ek Vrydag terug is, vertel ek alles…en ook meer van die celebs, Ed Jordan en Elana Afrika, die aanbieders van die nuwe reeks, wat saam gaan.

    Share/Save/Bookmark